Le Grand Illusion er mynd sem fjallar aðalllega um stéttarskiptingu en Renoir veltir einnig fyrir sér stöðu kynþátta og þá aðallega í sambandi við vaxandi gyðingahatur í upphafi seinni heimsstyrjaldarinnar. Myndin gerist í fyrri heimsstyrjöldinni en Renoir virðist samt sem áður vera að gagnrýna pólitík samtímans og fjalla um þá ólgu sem var við lýði í Evrópu fyrir seinni heimsstyrjöldina.
Þó að myndin gerist í stríði þá er aðal fókusinn á sambandið á milli mannanna sem berjast í stríðinu. Ekki bara sambandið á milli samherja heldur líka á milli andstæðinganna. Maður skynjar það einhvern veginn ekki að þeir séu óvinir í stríði því það virðist ekki ríkja mikil óvild á milli fanganna annars vegar og varðanna hins vegar. Von Rauffenstein og de Boeldieu ná vel saman þrátt fyrir að annar þeirra sé fangi en hinn fangarinn. Þeir eru báðir af hærri stétt þjóðfélagsins og ná því saman og geta rætt saman um sameiginlega reynslu sína sem meðlimir þeirrar stéttar. Þeir eru báðir fullir nostalgíu og dreymir um liðna tíma. Boldieu á því meira sameiginlegt með Von Rauffenstein heldur en með samherjum sínum af lægri stétt. Það er líkt og að stéttarvitundin sé þjóðarvitundinni yfirsterkari.
Boeldieu fórnar sér svo að Maréchal og Rosenthal geti sloppið. Von Rauffenstein skýtur hann en þeir lægra settu sleppa. Er það tákn um að samfélagið sé að breytast og að hreyfing sé að koma á stéttirnar (aðall og pöpull). Aðallinn mun ekki verða eins ráðandi í framtíðinni og er heimur hans smám saman að hverfa.
Renoir vekur athygli á vaxandi gyðingahatri í Þýskalandi undir stjórn Hitlers. Hann miðlar því í gegnum persónu Rosenthal sem er gyðingur sem kemur af auðugri fjölskyldu. Hann er samt ekki aristókrati. Rosenthal er góð persóna sem þrátt fyrir ríkidæmi sitt deilir mat með samföngum sínum.
Ég vil taka undir með Helgu að mér fannst þessi létta hómóerótík nokkuð fyndin og skemmtileg. Það er greinilega hægt finna upp á ýmislegu til að bæta upp kvenmannsleysið í þessum testósterón fyllta heimi sem stríð á þessum tíma óneitanlega voru.
